วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน มีสนุกบ้างทุกข์บ้างเหมือนเช่นเคย มองดูท้องฟ้าตอนตื่นนอนก็ยังสดใสไม่เปลี่ยนแปลง มองดูแดดยามบ่ายก็เปล่งประกายอย่างแล้วๆมา มองดูพระอาทิตย์ยามเย็นที่สุดขอบฟ้าไปอย่างคุ้นตา มองดูพระจันทร์ยามคําที่สว่างเจิดจ้าเหมือนดั่งเมื่อวาน สุดท้ายเราอยู่ไปเพื่อมองสิ่งต่างๆเหล่านี้ซําแล้วซําเล่ารึเปล่า? ก็ไม่น่าจะใช่ แล้วเราอยู่ไปเพื่ออะไรกัน? ทําไมกันบางทีก็รู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ก็ยิ้มหัวเราะอยู่ หรือเพราะว่าเราขาดบางสิ่งบางอย่างที่สําคัญไป ความรัก? มันอาจจะใช่ก็ได้นะ บางทีการทีเรารักใครซักคนแต่ไม่กล้าที่จะแสดงคําพูดใดๆออกไปเลย มันเหมือนกับว่าเราอยู่ในวังวนของตนเอง ทําไมกัน ไม่เข้าใจ แล้วทําไปเพื่ออะไรกัน แต่ว่านะ..........บางทีการเป็นอย่างงี้มันอาจจะทําให้เราเข้าใจอะไรมากขึ้นก็ได้เพราะความจริงเราอาจจะมีชีวิตต่อเพียงเพื่อจะเห็นรอยยิ้มของเธอก็ได้นะ 555+ พูดไปนั่น สุดท้ายเรามันก็เดิมๆ ไม่กล้าทําอะไรแล้วก็หาคําพูดมาปลอบใจตัวเอง สุดท้ายชีวิตก็เดิมๆ อยากจะเชื่อจังว่าเราจะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆเหล่านี้ได้ซักทีแม้มันอาจจะยาก แต่ดูเหมือนสิ่งที่เราจะขาดคือความกล้ามากกว่า หรือ ก็คือเรากลัวใจของตัวเอง เราคงไม่สัญญาหรอกนะว่าเราจะเปลี่ยนไปได้ แต่ก็ขอเพียงเราได้พยายามที่จะทําบ้างก็คงจะดีหละนะ ^_^